اجاره آپارتمان مبله در تهران

اجاره آپارتمان مبله در تهران قدیم

با سلام خدمت شما بازدیدکنندگان عزیز وب سایت نظام مبله. اینبار نیز همانند گذشته با شماییم با یکی دیگر از سلسله مطالب ما در خصوص تهران، تاریخچه ی تهران و تاریخچه اجاره آپارتمان مبله در تهران و همچنین معرفی آپارتمان مبله های تهران. از شما دوستان عزیز دعوت میکنیم تا پایان این سلسله پستهای چند قسمتی ما را همراهی نمایید.

تهران چهل پنجاه سال پیش شهری بود به وسعت تقریبی بیست و یا کیلومتر مربع که تعداد جمعیتش را بین دویست و پنجاه Ե سیصد هزار نفر تخمین می زدند و آپارتمان های کمی جهت اجاره آپارتمان مبله در آن وجود داشت. تعداد دقیق جمعیت شهر از آنجهت معلوم نبود که هنوز آمار و احصاییه معمول نشده، داشتن شناسنامه هم باب نشده بود و تا موقعی که اولین سرشماری انجام گرفت تعداد جمعیت شهر را با حدس و گمان تخمین میزدند. تهران صورت هشت ضلعی ناقص الاضلاعی داشست که با خندقی که به دورش حفر کرده بودند از اراضی اطرافش جدا میشد و ارتباط آن با خارج شهر تنها به وسیلهٔ سیزده دروازه ای بود که اطرافش ساخته شده بود. عرض خندق بین شش تا ده ذرع و عمق آن تقریباً چهار ذرع بود و این آخرین خندق شهر بود که د(ر زمان ناصرالدین شاه حفر شده، محدوده شهر را نسبت به برج و باروهایی که در عهد شاه طهماسب صفوی کشیده شده بود و بیش از يك فرسخ ۲۰-۰۹ نداشت تا چهار برابر وسمعمت بخشیده بود.

حد و حدود جغرافیایی تهران در زمان مورد بحث عبارت بود از:

شمال: از شرق به غرب، در طول خیابان شاهرضا ۵ نرسیده به پیچ شمیران تا کمی بعد از چهارراه کالج که بشکل مایل بطرف غرب و خیابان سی متری ممل می گردید.

غرب: از زیر چهارراه شاه ۶ تا نزدیاد میدان گمرلی. جنوب: در امتداد خیابان شوش ۷ تا میدان شوش.

شرق: در مسیر خیابان شهبازه تا بعد از میدان ژاله که کج و معوج و با اضلاعی ناقص در جهات فرعی به یکدیگر پیوسته هشت ضلعی نامتناسب شهر را به وجود میآورد. خیابانهای مذکور غیر از خیابان شوش که بعد از همه احداث شد اولین خیابانهایی بودند که در زمان پهلوی اول از زمینهای دولتی، یعنی خندق هایی که پر شدند، به وجود امد و با ایجاد انها ضرر و زیانی متوجه کسی نشد.

تهران دارای پنج محله بود به این شرح:

اول – محله عودلاجان: محدود به خیابان جلیل اباد (خیام) و ارل کاخ گلستان و بیوتات سلطنتی تا ناصریه (ناصرخسرو) و حدود مسجد شاه و شمال بوذرجمهری شرفی و بازار عودلاجان یا بازار کلیمی ها و محله کلیمیها و پامنار، ۱ و جنوب خیابان چراغ گاز یا چراغ برق (امیرکبیر) و میدان توپخانه (میدان سپه).

دوم – محله سنگلج: محدود به خیابان خیام تا انتها و از شمال تا میدان حسن آباد و خیابان شیخ هادی و باستیون ۱۱ و پهلوی جنوبی (امیریه) و پل امیر بهادر (خیابان بین میدان شاهپور و سه راه امیریه) و بازارچه قوام الدوله تا خیابان خیام ( این منطقه در گذشته یکی از مناطق مهم جهت اجاره آپارتمان مبله در تهران محسوب میشده است. )

سوم – محله بازار: حدود سه راه مسجد شاه (انتهای خیابان ناصرخسرو) در امتداد خیابان جباخانه (خیابان بوذرجمهری) تا انتهای بازار بزرگ (بازار بزازها) و بازار چهل تن. در جنوب و متمایل به طرف شرق تا خیابان ماشین دودی یا گار ماشین (خیابان ری).

چهارم – محله چاله میدان یا چالی میدان: محدود به حدود جنوب بازار چهل تن و امامزاده سیداسماعیل و میدان مال فروشها و میدان امین السلطان و گمرک و خانی آباد و دروازه غار و پاقاپوق (میدان اعدام یا میدان محمدیه).

پنجم – محله دولت: عبارت از حدود خیابان لاله زار، خیابان شاه آباد، خیابان اسلامبول، خیابان علاء الدوله ۱۲ (فردوسی) خیابان لختی (خیابان سعدی) خیابان واگن خانه (خیابان اکباتان) خیابان عین الدوله (خیابان ایران) خیابان دوشان تپه (خیابان ژاله) خیابان نظامیه (خیابان بهارستان) دروازه شمیران، دروازه دولت و متعلقات آن که بعد از چهارمحله سابق الذکر بوجود آمده جزء محلات جدیدالاحداث و غیرقابل اعتنای شهر به حساب می آمد.

 
 

دروازه های داخل شهر

غیر از دروازه های سیزدهگانه اطراف شهر که در امتداد خندق ها شهر را در محاصره داشتند دروازه های دیگری نیز در داخلی، یعنی در مرکز شهر، وجود داشت که حدود ارل شاهی و عمارات شاهی و کاخهای سلطنتی و آپارتمان مبله ها را از شهر مجزا می کرد و عبارت بودند از:

۱ – دروازه خیابان چراغ گاز: در شرق میدان سپه و اول خیابان امیرکبیر که با آجر و گچ و بدون زینت ظاهر ساخته شده بود و شاید عمر و فرصت سازنده به تکمیل و آرایش ساختمان آن کفاف نداده بود.

۲- دروازه ناصریه: ابتدای خیابان ناصرخسرو در ضلع جنوب شرقی میدان سپه ، مقابل تلگرافخانه.

۳- دروازه باب همایون: اول خیابان باب همایون مشرف به میدان سپه، یعنی در قسمت جنوب غربی آن، مقابل دیوار غربی پست و تلگراف، یا سر در نقاره خانه که در اعیاد و جشنها بر سر در آن نقاره می نواختند ۱۴ و بعد از خرابی آن دروازه و نقارهخانه ای شبیه به آن جلو میدان مشق به دستور سردار سپه بنا شد که تا اکنون برقرار میباشد، اما آن گیرندگی و ظرافت را نتوانست بدست آورد.
۴- دروازه خیابان علاءالدوله: اول فردوسی مشرف به میدان سپه.
۵ و ۶- دروازه های باغشاه و لالهزار: در زمان خود قاجار برای عبور و مرور واگن برداشته شد و اثری از آنها نمانده بود.
۷- دروازه ارد: جنوب میدان ارل که بر سر در آن نیز نقارهخانه ساخته شمده بود.
۸- دروازه نو: برخلاف نامش دروازه کهنه ای بود در انتهای بازار عباس آباد که از دوران صفویه برجای مانده مخروبهٔ آن هنوز باقیست.
۹- سردر الماسیه: انتهای خیابان باب همایون سردری دروازه مانند داشت که باغ اندرون شاهی را به خارج مرتبط می کرد، شبیه به دیگر دروازه ها و با بسته شدن ان دروازه ها، راه رفت و آمد به اندرون قطع می گردید.

 

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *